Mijn verhaal.

Je kunt zoveel meer dan je denkt!

Het is de zomer van 2009. Ik was net afgestudeerd als voedings -gezondheids -en levenswijze consulente, had een droomjob als commercieel afgevaardigde voor biologische voedings -en cosmetica producten.

Alles leek me voor de wind te gaan : ik verdiende goed, ontmoette veel interessante mensen, leerde een hoop bij over alles wat te maken had met gezondheid en kwam terecht in een wereld waar ik altijd van had gedroomd …
En toch was ik compleet op …
Wat nu?  
Ik deed mezelf sterker voor dan ik werkelijk was! Zoals veel mensen eiste ik veel van mezelf.
Ik liep mezelf voorbij waardoor ik geen tijd had om mijn emoties te voelen ... dit was mijn overlevingsstrategie, dat besef kwam pas veel later!
 
Te gevoelig ?
Mijn verhaal begint reeds in mijn vroege jeugd. Op jonge leeftijd was ik gefocused op alles wat ik niet goed vond aan mezelf, ik voelde me onzeker, onbegrepen, anders dan mijn leeftijdsgenoten …
Ik was gek op muziek en dansen, maar kromp helemaal ineen als ik voelde dat alle ogen op mij gericht waren. Ik keek in de spiegel en zag alles wat ik niet mooi vond aan mezelf …
Als kind was ik heel gevoelig en beleefde emoties veel intenser dan mijn omgeving.
Ik schreef vaak gedichtjes en tekstjes over hoe ik me voelde, over hoe ik de wereld rondom mij ervaarde…
Ik had een zeer rijke innerlijke wereld, dacht na over de zin van het leven maar had het gevoel dat niemand begreep wat ik voelde.
Ook al was ik heel gevoelig, toch had ik mijn eigen willetje, ik was best wel eigenwijs.
Doordat ik extravert was uitte ik mijn tranen luidruchtig of kon iedereen zien hoe boos ik was.
Dit gedrag werd vaak bestempeld als aandachttrekkerij…
Doordat mijn overgevoelige persoonlijkheid niet in dank werd afgenomen moet ik op een bepaald moment beslist hebben dat ik maar beter niet meer zo gevoelig kon zijn.
 
De illusie van niets meer voelen
Ik zocht troost in verslavende middelen, wat was het zalig om op die momenten eventjes geen  angst,  onzekerheid of kwellende gedachten meer te voelen!
In mijn puberteit werd ik heel rebels, had ik een grote mond en ontspoorde volledig.
Mijn gevoeligheid had plots plaats gemaakt voor een stoer en zelfzeker masker.
Waar ik me voorheen steeds anders voelde, hoorde ik nu wel bij de groep, sterke nog, ik was één van de leiders. 
Een pester, zodat ik zeker niet zelf zou gepest worden!
 
Een nieuwe wending, was dit het ?
Toen op mijn 24 stigste mijn grootouders op sterven lagen - bij wie ik voor een groot deel was opgevoed en dit een serieuze impact had op mij – begonnen lampjes te branden dat ik mijn leven dringend anders wou gaan leven. Ik werd plots  een pak volwassener en ben tot op de dag van vandaag ongelooflijk dankbaar dat ik toen die keuze heb gemaakt mezelf niet langer te verdoven.
Met vallen en opstaan groeide het vertrouwen in mezelf dat ik een uitweg kon vinden uit het milieu waarin ik was beland. Ik zei vaarwel aan al de vrienden die daar een deel van uitmaakten, begon boeken te lezen over persoonlijke ontwikkeling en kreeg een mooie job in een grote multinational waar ik 5 jaar heb gewerkt als commercieel afgevaardigde.
Hoe blij ik ook was met deze nieuwe wending in mijn leven, ik voelde me niet helemaal thuis in deze nieuwe wereld en diep vanbinnen sluimerde een chronisch gevoel van onzekerheid, (faal) angst en twijfel.
 
Euhm, een sterke vrouw… wie ikke?
Ik had geen weet van waar mijn talenten lagen of waar ik goed in was en stelde mezelf altijd in vraag.
Voor de buitenwereld kwam ik nu wel over als een sterke vrouw, maar mijn innerlijke wereld was nog steeds heel onzeker en wankel.

Ik onderdrukte mijn gevoelens niet langer met verdovende middelen, maar wel nog steeds met voeding.
Zo kon ik het aan om te blijven staan in een wereld die een pak rationeler en harder was dan mezelf.
 
 
De drang om me te bewijzen
Omwille van gezondheidsproblemen begon ik op zoek te gaan naar een gezondere levensstijl en zette ik de stap om de opleiding als voedings -gezondheids -en levenswijze consulente te volgen.
Op hetzelfde moment begon ik te werken voor een klein Waals bedrijf als commercieel afgevaardigde in biologische voeding en cosmetica.

Mijn grote enthousiasme en het uitgebreide takenpakket zorgden ervoor dat ik me te pletter werkte.
Het kon niet op, ik kende weer geen mate, al was het nu niet meer met eten of verdovende middelen….
Met succes studeerde ik af en begon ik hier en daar vrienden en kennissen te begeleiden.
Zelfzekerder dan ooit, was ik voor de 1st x in mijn leven echt trots op mezelf en op mijn prestaties.
Ik kon eindelijk bewijzen dat ik wel iets te betekenen had.
Wat ik toen nog niet besefte, was dat ik vooral mijn geluksgevoel en zelfvertrouwen haalde uit mijn prestaties. Ik wilde me bewijzen aan iedereen die me ooit als waardeloos had laten voelen, maar vooral aan mezelf.
Dit zou later een grote eye-opener worden in mijn genezingsproces.
Pas 30 en helemaal op
Net toen ik dacht dat ik alles op een rijtje had, gebeurde het ergste…
De druk die ik mezelf oplegde was niet langer houdbaar!
Tijdens de zomer van 2009  was het zover. Ik crashte volledig : een zware burn-out, meerbepaald diagnose fybromialgie/cvs : slaaploze nachten, hevige vermoeidheid, spier -en gewrichtspijnen, depressieve gevoelens en allerlei andere klachten. Ik herkende me helemaal in het bijnieruitputtingsverhaal.
De combinatie van de drukke job in combinaties met mijn studies hadden fysiek zijn tol geëist.
Alsof dat nog niet genoeg was ontplofte te midden deze zware periode de bom met mijn familie en kwam alle shit naar boven uit het verleden die moest uitgezuiverd worden!
Ik was pas 30 , voelde me totaal verloren en was op…
Alle overwerkte emoties uit het verleden kwamen aan het licht en ik moest ze eindelijk onder ogen zien.
Ik kon niet langer vluchten in eten of andere verslavingen, want ik stond letterlijk met mijn lijf tegen de muur.
Een gezonde levensstijl was nu geen keuze meer, maar een verplichting wilde ik herstellen.
Hoe moest ik omgaan met al die vervelende emoties?
Ik kende paniekaanvallen, woedeuitbarstingen, huilbuien…
Door jarenlange onderdrukking van mijn emoties en doordat mijn hooggevoelige persoonlijkheid nu opnieuw bestaansrecht kreeg, lag ik helemaal in de knoop met mijn emoties.
Ik voelde me waardelozer dan ooit, eenzaam, in de steek gelaten door iedereen, helemaal alleen op de wereld, mistte meer dan ooit een partner, een kervende pijn die ik mijn grootste vijand (ook al heb ik die niet 😉) niet toewens.
Ik was niets meer, kon niets meer, alleen maar slapen en wenen, ik stond aan de zijlijn van de maatschappij toe te kijken hoe iedereen gelukkig en succesvol was, terwijl ik mezelf als een steeds grotere zwakkeling beschouwde.
Hoe moest ik omgaan met al die vervelende emoties?
 
Niemand had me dit ooit geleerd…
Was ik nu weer aandacht aan het trekken?
Kon je wel leren om hiermee beter om te gaan?
 
Hoe mijn falende gezondheid me dwong om stil te staan bij mezelf
Wat ik toen nog niet besefte was dat ik de lat steeds te hoog legde voor mezelf en zeer kritisch was voor mezelf. Ik wilde iemand zijn die ik niet was, ik verwachtte teveel van mezelf!
Ik geloofde dat een partner me compleet zou maken en ik dan pas gelukkig zou zijn.
De combinatie van mijn natuurlijke gevoeligheid tot perfectionisme en mijn onvermogen om te gaan met mijn overgevoeligheid deden me de das om.
Doordat ik fysiek helemaal op was, had ik geen andere uitweg meer dan mijn blik naar binnen te richten.
 
Het was tijd om het roer om te gooien ... maar hoe?
Ik baande mezelf een weg uit deze moeilijke periode, dankzij mijn doorzettingsvermogen, de vele therapiëen, lichaamswerk, yoga, dansen, zelfhulpboeken, gezonde voeding en veel innerlijk werk. 
Ik nam eindelijk de tijd om mijn eigen realiteit onder ogen te zien, wegvluchten was geen optie meer.
Ik nam de tijd om mijn blik naar binnen te richten, meer inzicht te krijgen in mezelf, mijn vermoeden dat ik te perfectionist was onder de loep te nemen en ermee aan de slag te gaan.
Het was tijd om mijn negatieve overtuigingen los te laten, en om zachter en liefdevoller voor mezelf te worden.
Het was tijd om  me bewust te worden van het feit dat ik heel gevoelig was en al mijn jongere jaren zo'n ‘stoer’ pantser had opgebouwd, puur uit zelfbescherming.
Ik nam de tijd om mijn gevoeligheid te omarmen en beter te leren omgaan met mijn emoties.
Het was tijd om meer aandacht te geven aan de signalen van mijn lichaam en minder te geloven wat mijn hoofd me vertelde.  
De onbegrensde levensstijl van vooraf begon zijn macht over mij te verliezen.
Het was tijd  om meer respect te hebben voor mijn persoonlijke grenzen en ik liet  de nood om mezelf steeds teveel druk op te leggen langzaam maar zeker los.
Ik koos voor een levensstijl die meer voedend was en verloste me hierdoor van mijn eetbuien, mijn uitputtende vermoeidheid en andere fysieke klachten.
Hoe meer ik mezelf als waardevol begon te zien, hoe kleiner mijn nood werd om me te bewijzen aan de buitenwereld.
Ik besefte dat niet de andere mensen verantwoordelijk waren voor mijn gevoel van onzekerheid en eenzaamheid, maar alleen ikzelf!
Het was tijd om het geluk uit mezelf te halen en om mezelf te vergeven!
 
Vallen, opstaan en weer doorgaan
Ik ben altijd een zoeker geweest en diep in mijn hart heb ik altijd geweten dat alles wat me overkwam met een reden gebeurde. 
Een stemmetje in mijn hart herhaalde sinds mijn 20tigers jaren: ooit zal je mensen helpen die het net zoals jij moeilijk hebben, je mag niet opgeven!
Nu ben ik blij dat ik gehoor heb gegeven aan deze stem die het net haalde van de destructieve stem in mezelf die zei dat ik niets waard was.
Ik gaf niet op , bleef mezelf bijscholen op diverse vlakken en ging verder.
Lees hier mijn ervaringen, opleidingen en diploma's.
 
Ik ben niet perfect en dat is ok
Mijn groeiende bewustzijn, ervaringen en bijscholingen spoorden me aan om steeds verder te gaan in de zoektocht naar mezelf.
Nu weet ik wie ik ben en daar heb ik vrede mee. Ik ben helemaal niet perfect en dat is ok!  
Ik groei, ik leer, ik val,
ik lach, ik dans, ik zwans
ik huil, ik roep, ik brul 

maar bovenal ik heb lief…niet alleen mezelf, maar ook mijn omgeving.
Ik ben ok en jij bent ok!
 
 
Je trekt aan wie je bent
Ik heb van mijn zwaktes mijn kwaliteiten gemaakt.
Ik geniet nu meer van het feit dat ik meer zelfliefde heb ontwikkeld, dat ik meer vertrouwen heb in mezelf en dat ik meer innerlijke rust ervaar.
Hierdoor word ik omringd door een omgeving die bij me past en die me apprecieert voor wie ik echt ben.
Ik weet nu beter dan ooit waar mijn talenten, maar ook waar mijn valkuilen liggen en hoe ik hiermee kan omgaan.
Het resultaat is dat nu meer evenwicht ervaar in mezelf, mijn grenzen ken en deze respecteer.
Ik leid het leven die past bij mijn diepste kern en waarden.
 
Dichter bij mezelf zijn betekent ook dichter bij anderen
Mensen motiveren om door te gaan en inspireren om meer van zichzelf te gaan houden is mijn passie en maakt me oprecht gelukkig.
De tijd die ik heb genomen voor mezelf, kan ik nu geven aan anderen.  
Als ik zie hoe mensen terug stralen en opnieuw geloven in zichzelf als ze de deur uitstappen, dan kan mijn dag niet meer stuk!
Ook jij bent van harte welkom als je het gevoel hebt dat ik iets voor jou kan betekenen !
 
 
liefs
Lesly

Lesly Vancoillie     Kortrijksestraat 57 b21     8520 Kuurne     info@lesstress.be