• Lesly Vancoillie

Laat ze maar denken...



Op een zonnige morgen, tijdens mijn ochtendwandeling op het strand zag ik in de verte een mooie klasse dame van middelbare leeftijd huppelend afkomen. Eigenlijk hoorde ik haar vooral afkomen! Ik wist eventjes niet goed wat ik hoorde… Zou ze zo meteen stoppen met huppelen en geluid maken als we elkaar straks zouden kruisen?

Ik was benieuwd…


Het was duidelijk dat hoe dichter ze kwam, hoe luider het klonk. De hippe IPOD in haar oren, al dansend schelpjes aan het rapen…” Don’t stop, till you give it up ” klonk het – op zijn zachts gezegd – een héél klein beetje vals. Ze wierp me een brede glimlach en ik kon alleen maar breed terug lachen. Alsof ze me uitnodigde mee te zingen en te dansen


Hoe mooi kan het leven niet zijn in zijn eenvoud als schelpjes rapen met Michaël Jackson op de achtergrond? En hoe vrij voelt het niet om lekker je echte zelf te zijn, zonder bezig te zijn met wat anderen van je denken?


Deze toffe vrouw heeft duidelijk indruk op me gemaakt: de echtheid van haar glimlach, de overgave aan haar vals gezang, de speelsheid van haar dansend schelpjes rapen en de vrijheid van haar niets aantrekkende houding van wat mensen van haar denken…


Een half uur later, toen ik yoga aan het doen was op het strand, betrapte ik mezelf erop dat ik me nog nooit zo vrij had gevoeld in de houdingen die ik deed – want toegeven – meestal vraag ik me ook nog wel eens af wat andere van me denken als ik mediteer, dans of yoga doe op openbare plaatsen. Maar deze keer was het anders…


Jawel, de ganse dag heb ik luidop geneuried “ Don’t stop, till you give it up ” met een brede glimlach op mijn gezicht… :-)